Vandaag was een erg drukke dag. Collega's hebben soms teveel op hun schouders waardoor verkoudheidjes en griepjes eerder vat hebben en ineens een paar mensen uitvallen. Dan sta je alleen op een afdeling waar je normaal met vijf bent. Als een collega dan ineens met een bakje Hollandse aarbeien komt dan is dat extra lief. Dat doet goed! En daar hebben we fijn van gesmuld.

Oja, vandaag kreeg ik mijn eerste echte vaste contract voor onbepaalde tijd, Ghe!

In het uur van zijn dood stuit de mens op de volstrekte Een-voud. De veelheid van zienswijzen, opinies, theoriexebn, aannames en mogelijkheden vervluchtigt; het innerlijk zwijgt en precies in dit zwijgen spreekt het – de dingen krijgen hun juiste naam, het leven de taal die het is toegewezen. Elke God die wij hebben gedacht is meervoudig doordat wij hem ooit vele rollen hebben toebedacht, en vele eigenschappen, hij was daar en hier, hij was er toen en morgen, maar die verbrokkelde God toont ons nu zijn ware gelaat en noemt zich Een-voud. Daarom moeten wij al voor ons sterven op zoek gaan naar de eenvoud van geest en hart, de eenvoudige roeping horen en met een eenvoudig karakter, open, ontvankelijk, uitstaan naar de wereld en ons zonder tussenkomst van theoriexebn tot haar verhouden.
   Werkelijk dood zijn diegenen die iets achterhouden. Die de radicale relatie niet aandurven en deze angst omzetten in uitspraken, analyses, producten die het leven slechts ogenschijnlijk vereenvoudigen maar de keuzemogelijkheden op verwarrende wijze doen toenemen, in dubbelzinnige kunst en vermaak, in cummunicatiemiddelen die een werkelijke ontmoeting uitsluiten, in een politiek die het woord vrijheid opvat als een consumentenrecht, in plaats van een ethische plicht. Wij zijn ons verplicht tot geestelijke vrijheid, omdat de Eenvoudige dat van ons wil.

THORWALD HAMMERSON (fictieve Noorse filosoof)
uit: Mensen met een Hobby van Dxe9sanne van Brederode 2001

Vrije creativiteit in de grote stad
Wildbreien

 
 
En nog iets kleins creatiefs…
 

Was Rood.
Met een gezellig ontbijtje bij Picknick
Met een nieuw boekje van leer om in te schrijven.
En een namiddagszonnetje.

Tsssk…echt…vijf minuten voordag je weggaat naar je werk nog even het gordijn opentrekken en je halve bloempottenverzameling komt gezellig met ganse inhoud naast je schoenen liggen…
Dat was dus opruimen geblazen na…. 8 uur…
Maar, stiekem ben ik ondertussen ook wel erg trots op m'n mooie stekjes…

Een gewoon weekend maar dan met een lekker taartje bij {Lof der Zoetheid} en een creatieve uitspatting om in de brievenbus te stoppen.
 
 

 
Laatst zag ik in het nieuws een klein berichtje over een nieuwe film. Deze film gaat over de ziekte van Alzheimer en is te bekijken vanuit het perspectief van de 'patixebnt', maar ook vanuit het perspectief van mensen om deze persoon heen, zoals de kinderen, kleinkinderen, collega's en andere betrokkenen.
De film is te zien op deze webite en je kunt dus ieder moment wisselen van gezichtspunt door te klikken op de icoontjes onder het beeld.

Hoewel ik in mijn werk veel met mensen omga die verschillende vormen van dementie hebben, maakte deze film indruk op me. Ten eerste omdat dit het hele proces laat zien (ik zie mensen vaak in een verder gevorderd stadium), maar ook vanwege het zo goed in beeld brengen van de grote verwarring die deze ziekte met zich meebrengt. Verwarring en angst voor de Alzheimerpatixebnt en voor familie en naaste omgeving. Het is erg lastig om er goed mee om te gaan als je ouder of grootouder opeens vreemd gedrag gaat vertonen. Er wordt daarom ook informatie gegeven over de stadia die doorlopen worden en wat een reden kan zijn voor bepaald gedrag. Deze film helpt mensen om zich in te kunnen leven in een dergelijke situatie. Zeer de moeite waard om te bekijken!

Vandaag was poetsdag en ik boende eroplos. Het allermeest poetste ik de deurknop met Brasso en hij glimt weer als een spiegel; letterlijk. En die van de buren ziet er uit zoals die van ons ook was, maar nu niet meer. En de was hangt ook buiten, en de bloemetjes bloeien en er hangen ook onderbroeken aan het wasrek.

Vandaag was poetsdag en ik boende eroplos. Het allermeest poetste ik de deurknop met Brasso en hij glimt weer als een spiegel; letterlijk. En die van de buren ziet er uit zoals die van ons ook was, maar nu niet meer. En de was hangt ook buiten, en de bloemetjes bloeien en er hangen ook onderbroeken aan het wasrek.

De Groene Schommelstoel door Rochus Jacob
Aan 'Murakami Rocking Chair' zit een lamp die door de schommelende beweging opgeladen wordt en door middel van een lichtsensor merkt dat het donker wordt en de lamp aan moet gaan. Kan het genialer?
 

Gejat van deze interessante weblog.